US BEEF

Taste the freedom

Jarenlang stond de import van Amerikaans rundvlees binnen de Europese Unie op een heel laag pitje. Gelukkig mag er tegenwoordig weer volop US Beef naar Europa worden geëxporteerd, dit onder voorwaarde dat het dier volledig zonder hormonen heeft kunnen opgroeien. Dat is iets wat in onze ogen alleen maar kan worden toegejuicht. Gaat u met ons mee op reis naar de cowboys?

 

De USMEF (United States Meat Export Federation) heeft ons uitgenodigd om het gehele proces van zaadje tot karbonaadje te verslaan. Mikel Pouw van Nice to Meat is onze deskundige gids, geen luxe in de ingewikkelde wereld van het Amerikaanse rundvlees. USMEF is een non-profit organisatie die in 1976 werd opgericht om Amerikaans vlees wereldwijd te promoten en nieuwe markten aan te boren voor rundvlees, varkensvlees, lamsvlees en kalfsvlees. Het is de meest geïntegreerde organisatie binnen de Amerikaanse vleesindustrie en vertegenwoordigt boeren, vleesverwerkers, handelaren en graanvoerproducenten voor alle vleessoorten. De missie van deze organisatie is om de wereld beter kennis te laten maken met het kwaliteitsvlees en zo een exportgroei te genereren. Met hoofdkantoren over de gehele wereld is zij altijd dicht bij de doelgroep gevestigd. Met het nieuwe hoofdkantoor in Brussel heeft USMEF een locatie gevonden om de Europese Unie opnieuw kennis te laten maken met het Amerikaanse vlees en kan het tevens de kantoren in Rusland en het Midden-Oosten aansturen. Genoeg nu over de organisatie, we gaan de boer op. We zullen ons in dit artikel uitsluitend op het rundvlees van Amerikaanse bodem richten, simpelweg omdat deze markt al dermate uitgebreid is dat we vele maanden in de States zouden moeten blijven om ook alle andere vleessoorten te ontdekken. We zijn trouwens niet alleen met de organisatie op stap, een selecte club van Europese topchefs vergezelt ons. Edwin Kats (La Rive) en Mario Ridder (De Zwetheul) vertegenwoordigen Nederland, Claudio Sfiller (Marriott Milaan) is de Italiaanse inzending, Franse chefs zijn Laurent Delarbre (Intercontinental Parijs), Patrick Juhel (Westin Parijs) en Thierry Paludetto (Beef Bar Monaco). De Franse Patrick Coudert, eigenaar van vier kookscholen, werkt inmiddels al de helft van zijn leven in Duitsland, dus mag als Duitse chef worden gezien.

The Stockyards

Onze allereerste stop brengt ons naar het centrum van het Amerikaanse land, Oklahoma City. Even buiten deze stad is de allergrootste handelsplaats voor vleesrunderen van het gehele continent gevestigd. We weten dat in Amerika alles groter is, hier wordt die reputatie volop bevestigd. Duizenden stallen vormen de tijdelijke verblijfplaats van de jonge runderen die via de veilinghal hun weg vinden naar boerderijen over het gehele land. Nu zult u zich, net als wij, afvragen waarom juist deze plek is uitgekozen voor zo'n grote veiling. Het antwoord is simpel, Oklahoma ligt precies in het centrum van de handelswegen tussen zuid-noord en oost-west. Sinds 1910 zijn maandag en dinsdag de wekelijkse handelsdagen, ruim een half miljoen runderen passeren deze stockyards jaarlijks. Dat komt neer op zo'n tienduizend dieren per dag. Het zal dan ook de reden zijn waarom het praten van de veilingmeester meer op het rappen van een artiest lijkt. Negentig procent hiervan betreft jonge beesten die daarna naar de verschillende ranches gaan om op te groeien tot vleesdieren. Een klein percentage is bestemd als melkkoe en dan passeren nog enkele runderen die voor het fokken verhandeld worden. We zien op verschillende schermen allerlei getallen en formules voorbij komen, maar worden er niet echt veel wijzer van. Gelukkig krijgen we uitleg van Mikel Pouw: "De zogenaamde commissionman, eigenaar van de dieren, bepaalt een startprijs. De runderen komen binnen en worden door iedereen bekeken, waarna het bieden kan beginnen. Voordat de dieren de ring betreden, zijn ze gewogen. Het totale gewicht van de groep die binnentreedt, wordt op het scherm getoond. De prijs die op het scherm verschijnt, gaat per pound. Gemiddeld zal deze rond één dollar liggen." Een behoorlijke prijs als je beseft dat de dieren nu pas naar de ranches zullen gaan.

  

 

Morgan-Davis Ranch

In Oklahoma City is ons het hoge cowboygehalte al opgevallen. Wie ooit dacht dat laarzen met sporen, te grote hoeden en riemen met enorme gespen alleen maar in films voorkwamen, heeft het volledig mis. Ruwe bolster, blanke pit gaat hier volledig op, want gastvrijheid is van vrijwel alle Amerikanen een tweede natuur. Dat ondervinden we meer dan we ooit hadden durven dromen bij de familie Davis, die een uurtje buiten de stad op hun Ironhorse ranch het bedrijf Morgan-Davis uitbaten. Er gaan heel wat spannende verhalen over Wagyu vlees, het beroemde gemarmerde vlees dat oorspronkelijk enkel aan het keizerlijk hof in Japan werd genuttigd. Hoe is dit vlees ooit in de Verenigde Staten terecht gekomen en hoe herkennen we de ware kwaliteit? Teddy, zoals we hem inmiddels mogen noemen, kan ons er alles over vertellen: "Het begon allemaal in 1978, toen enkele Amerikaanse professoren de Japanners hielpen bij de oogoperatie van een Wagyu-rund. Als bedankje kreeg Amerika vier volbloed stieren van hetzelfde ras. Wij hebben kort daarna embyro's van deze stieren kunnen bemachtigen en zijn daarmee gaan fokken." Volledig zuiver zijn de kalveren natuurlijk niet, er is geen gebruik gemaakt van een Wagyu moeder, maar van de zeer kwalitatieve Black Angus. "In 1989 kregen we de kans om ook te gaan werken met de embryo's van vrouwelijke honderd procent Wagyu-runderen en sinds 1992 zijn we zover dat we fokdieren hebben die 100% Wagyu zijn." Om tot 100% Wagyu te komen is geen sinecure, hiervoor is een ingewikkeld systeem ontwikkeld. Mikel Pouw is wederom onze vleestolk: "De kwalificatie gaat van F1 tot en met F5, waarbij de laatstgenoemde de meest zuivere bloedlijn heeft. Hiervoor dient de stier vijf generaties volbloed Wagyu te zijn. Je kunt dit vergelijken met espresso, de stier is de pure zwarte koffie, de moederkoe is de melk. Als je melk toevoegt, zal de espresso steeds minder zwart worden, tot aan een cappuccino. Helaas zijn er dan mensen die met wat zwarte verf toch nog proberen om er een espresso van te maken. Voor de Davis family is F1 niet de norm, F4 ligt meer in hun straatje." F1 wil zeggen dat slechts één van de ouders volbloed Wagyu is, langzaam loopt dit op tot F5 dat vrijwel 100% zuiver is.

Kwaliteit

Het vlees van deze ranch is wellicht iets minder geaderd dan dat u bij Wagyu in gedachten hebt, maar dat is logisch te verklaren. Om vlees naar de EU te mogen exporteren, mag het vlees niet ouder zijn dan dertig maanden, dit als nasleep van BSE. Teddy legt uit: "Een dier ontwikkelt altijd eerst zijn karkas, vervolgens zijn spierweefsel en als laatste het vet. Helaas is dan dertig maanden iets tekort, de vleessmaak is echter nog steeds beter dan op andere plaatsen. Willen we vlees met bot exporteren, dan mag het zelfs niet ouder zijn dan 24 maanden. F5 gaat voor mij te ver, de 100% moederdieren geven namelijk bijna geen melk, ik heb liever kalfjes die wel gewoon bij hun moeder kunnen drinken." Op de ranch, waar enkele honderden dieren rondlopen, treffen we ongeveer twintig dieren die volledig volbloed zijn. De stieren hiervan boezemen ons een beetje angst in, want de enige scheiding tussen onze camera en de gespierde massa is een dun schrikdraadje. Jada, de vrouw van Teddy, verzekert ons dat het lieve dieren zijn, ze opent het hek en begint de enorme stier vriendelijk te aaien. Om tot een perfecte fok te komen, werkt de Morgan-Davis ranch met een uitgekiend embryo fokprogramma. Van de moederdieren worden een vijftiental eitjes geselecteerd die bevrucht worden met het zaad van een 100% stier. Dit alles gebeurt in de veilige omgeving van een overheidslaboratorium. De embryo's van dit programma mogen worden geëxporteerd. Dat is bij Wagyu trouwens de enige mogelijkheid, want het vervoeren van levend vee is en blijft verboden. De verkregen embryo's worden geplaatst in de baarmoeder van een uiterst secuur uitgekozen draagmoeder. Voordat we zijn landerijen gaan bezichtigen, wil Teddy nog een onduidelijkheid de wereld uithelpen. "Er wordt regelmatig gesproken over Kobe, veel mensen denken dat dit hetzelfde is als Wagyu. Kobe is echter Wagyu vlees dat uitsluitend uit de Japanse stad Kobe komt. Steeds meer landen in de wereld zijn bezig met Wagyu, zelfs in Amerika zijn er al 136 bedrijven mee bezig. De kwaliteiten lopen wereldwijd echter sterk uiteen. Daarom is het goed dat er een systeem is waarmee de kwaliteit valt uit te leggen." Edwin Kats valt hem bij: "Ik merk het ook in mijn restaurant, waar het vlees van deze ranch op de kaart staat. We moeten heel duidelijk uitleggen wat de kwaliteit is en waarom we de hoge prijs vragen. Ergens anders staat ook Wagyu op de kaart en kost het de helft. Dat het F1 of misschien nog wel minder is, wordt er niet bij gezegd."

Op safari

De zon straalt onverbiddelijk als we met de open pick-up de ranch gaan verkennen. We zien de runderen in kleine groepjes bij elkaar staan of moeder en dochter drinken samen uit een plas. Verderop treffen we weer een grote groep pikzwarte runderen, het blijkt een veertigtal zwangere moeders te zijn. Toch zien we her en der een roodgekleurde koe rondlopen. Een Wagyu rund, zo blijkt, hoeft niet altijd zwart te zijn. Het grootste gedeelte van de ranch bestaat uit weilanden met inheemse gras- en kruidensoorten. De schaduw voor de dieren komt van de vele notenbomen, pécannoten wel te verstaan. We vragen ons hardop af hoeveel ruimte de runderen tot hun beschikking hebben. Teddy: "Vierhonderd hectares. En dan hebben de runderen die apart staan nog eens zo'n twee hectares per dier." We maken halt bij de schuur waar het voedsel veilig ligt opgeborgen. Nieuwsgierig als we zijn, willen we weten waaruit dit bestaat. Hoe vriendelijk Teddy ook is, het recept van de 500 kilogram voer die er dagelijks doorheen gaat, krijgen we niet te horen. Enkel dat maïs, proteïnes en vezels een groot onderdeel uitmaken en dat de receptuur exact zo is als de dieren in Japan te eten krijgen. Wie nu denkt dat hier vele handen nodig zijn, heeft het mis. Jada werkt in de stad, verder is het enkel Teddy, zijn moeder en een buurman die de dieren dagelijks voert. Moeder en zoon zullen een druk leven hebben, want ook in Nebraska hebben ze een gelijkwaardig bedrijf en bij de maandelijkse slacht, waar vijftien tot twintig dieren voor worden uitgekozen, zijn ze altijd aanwezig.
Het wordt voor ons een dag die geen van de genodigden ooit zal vergeten: de onmiskenbare gastvrijheid, het gevoel alsof je op safari bent en het contact met die dieren die ooit op je kaart zullen prijken, dat alles geeft een speciaal gevoel. Onze middag blijkt nog niet voorbij, want als alle etensborden leeg zijn, haalt moeder Davis haar longrifle tevoorschijn en worden de borden in de tuin geplaatst. Het is aan de Europeanen om te laten zien of ze kunnen schieten als een échte cowboy. De uitslag? Die hebben we maar in Oklahoma gelaten!

 

American Black Angus

Wagyu heeft zich vanuit Japan langzaam ontwikkeld tot een rund met eigen Amerikaanse eigenschappen. Er is nóg een ras dat zijn oorsprong ergens anders vond, maar nu volledig Amerikaans genoemd mag worden: Black Angus. Dit is veruit het meest populaire ras dat op de miljoenen hectares rondloopt. Een paar feiten: Bijna 100 miljoen runderen lopen er rond op meer dan 800.000 ranches. Texas, Nebraska, Kansas en Oklahoma zijn hierbij de belangrijkste boerenstaten. Ruim 25% van de wereldwijde vraag naar rundvlees wordt door de USA verzorgd. Het Amerikaans rundvlees dat we in Europa aantreffen, is altijd volledig vrij van toegediende hormonen en voldoet aan alle eisen van het NHTC programma (Non Hormone Treated Cattle). Het programma kwam in 1999 in werking na overleg tussen de VS en de EU. Hierdoor was de weg vrij om te exporteren, enkel indien het aan dit programma voldoet en alle stappen volgens Europese richtlijnen worden gedaan. De veiligheid van het rundvlees is de eerste zorg van de Amerikaanse producenten, in de laatste tien jaar is hier al bijna 400 miljoen dollar in geïnvesteerd. De kwaliteit van het vlees is het resultaat van een intensief onderzoek naar de fok van de runderen. Slechts een gelimiteerd aantal rassen mogen worden gebruikt om de kwaliteit te kunnen blijven handhaven. Alle eisen liggen onder streng toezicht van de EPA (Enviromental Protection Agency), de FDA (Food and Drug Administration) en de USDA (Department of Agriculture). Het rundvlees komt van dieren die het jaarrond buiten leven en zich voeden met de kruiden en grassen die het land biedt. Logischerwijs hebben deze terroir-eigenschappen een grote invloed op de uiteindelijke vleessmaak. In de laatste periode voor de slacht worden de runderen afgemest met een uitgebalanceerd dieet van maïs, granen, hooi en alfalfa. Het allergrootste kenmerk van Amerikaans Black Angus is de fijne marmering met onverzadigd vet. Later in het slachthuis zullen we hier verder op ingaan.

Creekstone Farms

We waren al behoorlijk onder de indruk van de leefomstandigheden van de dieren, in het slachthuis raken we zo mogelijk nog verder onder de indruk. In Arkansas City treffen we tussen de immense leegte van de weilanden een watertoren en één complex aan dat onze bestemming blijkt te zijn. Creekstone is een fenomenaal slachthuis dat enkel Black Angus runderen slacht. Wij Europeanen kunnen het moeilijk voorstellen dat een slachthuis van deze omvang zich uitsluitend op één ras concentreert. Per dag worden er ongeveer 1.100 zwarte edele runderen geslacht. De slachterij is in samenwerking met de universiteit van Texas gebouwd, speciaal om de allerhoogste vleeskwaliteit te verwerken. We legden u al uit dat de eisen voor de Europese export streng zijn, dat wordt alleen maar duidelijker als we beneden op de werkplaats komen. Voordat de runderen voor de Europese markt worden geslacht, is alles volledig schoon en mag er geen ander vlees meer in het gebouw aanwezig zijn. De hygiëne en efficiëntie zal iedereen opvallen, wat ons nog veel meer aanspreekt, is het respect voor de dieren. Tot het moment van verpakken, lijkt iedereen te beseffen dat hetgeen ze nu aan het verwerken zijn, enkele uren geleden nog leefde. Om de dieren stressvrij te slachten, zijn een aantal maatregelen getroffen. Hiervoor kroop een onderzoekster dagenlang letterlijk op handen en voeten door de hal. Zij kon zich op deze manier verplaatsen in de dieren, hetgeen resulteerde in een aantal aanpassingen. De ontvangstruimte is volledig geconditioneerd, er komt frisse lucht binnen en het licht is gedempt, waardoor de dieren rustig blijven. Op het moment dat de 750 kilogram zware dieren binnentreden, nemen ze een lange route waarmee ze automatisch bij een metalen plaat komen, waardoor ze hun kop steken. Voordat ze ook maar iets bemerken, zijn ze geschoten. Op hun kop vervolgen de runderen hun tocht die uitermate snel verloopt. Nadat de slagader is doorgesneden en de dieren zijn uitgebloed, komen ze op de zogenaamde Slaughter 2, waar het karkas in tweeën wordt verdeeld en de organen worden verwijderd. Het karkas is dan al voorzien van een label met alle mogelijke informatie. Zoals u weet, is ruggemerg sinds de BSE taboe, met een ingenieuze stofzuiger wordt deze volledig verwijderd. Vooraleer het rund op deze afdeling terechtkomt, is het al vier keer uitvoerig gewassen. Het orgaanvlees is niet heel erg populair in de Verenigde Staten en wordt vrijwel allemaal geëxporteerd. Binnen de twee uur hangen de halve karkassen in een hal die voorzien is van honderden sprinklers met gedemineraliseerd water. Deze zorgen ervoor dat het vet mooi zacht blijft, terwijl het vlees 48 uur kan rusten en rijpen.

  

Grading

Nadat het vlees heeft kunnen rusten, begint een zeer belangrijk proces voor de kwaliteit. Ter hoogte van de rib-eye wordt het karkas ingesneden en komt het dieprode, geaderde vlees tevoorschijn. Juist op deze plek is marmering het beste vast te stellen. Met een computer wordt in de grading hall een foto van dit deel gemaakt die wordt vergeleken met referentiefoto's. Vergelijk het met uw vingerafdruk die door de computer wordt gehaald. De beste kwaliteit is PRIME, gevolgd door CHOICE en SELECT. Voldoet de marmering niet aan één van deze eisen, dan verlaat het karkas meteen de fabriek. Via een railsysteem komen de geselecteerde karkassen op de fabrication floor terecht. Zo'n 320 mensen zijn hier met uiterste precisie bezig met het uitsnijden. Iedereen heeft een training van zes weken achter de rug voordat men zich op één enkel onderdeel, zoals de entrecôte, mag concentreren. Tussen iedere stap vindt controle van de labels plaats en op de werkvloer is een tiental mensen alleen maar bezig met het controleren van de handelingen van hun collega's. Binnen twee uur na het binnenkomen van de hal is het vlees uitgebeend, schoongemaakt en geseald. Hoe betrouwbaar computers ook mogen zijn, na iedere computerhandeling staan mensen klaar om op hun beurt de computer weer te controleren. Bijvoorbeeld of het sealen goed is gebeurd, of de juiste stukken vlees in de juiste doos terechtkomen, enzovoort. Na nog eens vele controles wordt het vlees in speciaal ontworpen dozen verpakt. Deze dozen zullen niet in elkaar drukken tijdens de reis naar het verre Europa.

Dry Aging

Het platteland ligt ver achter ons als we door het Meat Packing District struinen. Deze wijk in hartje New York is sinds kort een hippe uitgaansbuurt, wij zijn er echter voor de naamgever en gaan op bezoek bij slager DeBragga. Doug Roudda kan ons alles uitleggen over het begrip Dry Aging, ofwel het extreem laten rijpen van rundvlees. DeBragga slacht zelf geen dieren meer, maar krijgt technische delen aangeleverd. Doug: "Het Meat Packing District kun je nog het beste vergelijken met Rungis in Parijs, helaas gaan steeds meer bedrijven hier weg. Wij hebben nog dagelijks negen vrachtwagens onderweg. Zestig procent van het vlees blijft in Manhattan." Tijdens een kleine tour zijn we bij de koelcel aangekomen waar het ons allemaal om te doen is. We treffen honderden ribben, enkele nog zeer vers, anderen zijn al diepzwart en hebben een laagje schimmel aan de buitenkant. De geur in deze ruimte houdt ergens tussen dat van de slager en een mooie kaaskamer. Dry aging is iets dat ooit op een natuurlijke wijze is ontstaan toen het vlees decennia geleden open en bloot in treinwagons door het hele land werd vervoerd. Mikel Pouw kan ons gelukkig precies uitleggen wat er gebeurt in de droogkamer: "De hele ribben worden met het vet en bot er nog aan op planken gelegd, waar ze alle tijd krijgen om te rusten. Open en bloot liggen de zogenaamde shortloins in de koelcel waar het ongeveer 2ºC is, met een luchtvochtigheid van boven de 90%. Hoe hoger de temperatuur, hoe sneller het proces zich zal ontwikkelen. Het vlees zelf heeft een vochtigheid die boven dit percentage ligt, de bedoeling is om het omlaag te krijgen. Vlees bestaat uit water, spierweefsel en vet. Water heeft geen smaak, vet wel, dus we willen van het water af. Door de lucht met grote ventilatoren door de ruimte te laten bewegen, zal het vlees snel uitdrogen, waardoor de smaak intenser en dieper wordt. Bovendien wordt het malser. Het bot en het vet aan de buitenkant beschermen het vlees zelf tegen bacteriën." Normaal rijpt het vlees 21 tot 28 dagen en heeft dan een totaal verlies van maximaal 22%. Al het overige vet wordt weggesneden, zodat alleen de schone appel overblijft. Vlees dat volgens deze methode is gerijpt, moet zodra het is schoongemaakt, binnen enkele dagen worden verwerkt en dient zeer rood gebakken te worden. Mikel: "Maar dan wel zodanig dat het vet net gesmolten is, anders valt het te zwaar." Doug toont ons een speciale order, het vlees ligt inmiddels al meer dan vier maanden te rijpen. "Hierbij spreek je van bijna vijftig procent gewichtsverlies. De smaak is zeer bijzonder, maar je moet er wel van houden." Dry aged vlees is uiteraard duurder dan vers vlees, bij de prijsvorming wordt uitgegaan van het verse vlees. Mikel Pouw: "De chemische samenstelling van het vet bepaalt of het zich leent om zo te rijpen, Wagyu is hier niet voor geschikt. Ik ben op dit moment bezig om in Nederland ook zo'n kamer te bouwen en schrijf daar nu een protocol voor."

De technische delen

Op school hebben we geleerd dat vrijwel elk land er een andere manier van indelen van de technische delen op na houdt, een andere snit dus. Door een manier van uitsnijden die je niet gewoon bent, kan er wel eens iets onverwachts ontstaan. Jay Mc Carthy demonstreert de aanwezige chefs tijdens een zeer uitgebreide demonstratie in een kookstudio in hartje Manhattan hoe de Amerikaanse verdeling in zijn werk gaat. Jay kan een échte kenner worden genoemd, hij reist de wereld rond om demonstraties met rundvlees voor de USMEF te geven en baat daarnaast vijf restaurants met 400 man personeel in Colorado uit. Het zou ondoenlijk zijn om alle uitleg die hij ons gaf, hier weer te geven. Gelukkig is er een Amerikaans instrument dat een heleboel uitleg verschaft: The Meat Buyer's Guide. In deze dikke gids staan van rundvlees, lam, varken, gevogelte en kalf de technische delen met tekening en foto vermeld. Overal is een korte uitleg bij gegeven en het allerbelangrijkste is nog wel dat de onderdelen voor de hele VS hetzelfde genummerd zijn. Een chef wil bijvoorbeeld zijn rib-eye precies op een bepaalde manier gesneden hebben. Het enige wat hij hoeft te doen, is het desbetreffende nummer door te geven aan zijn slager. Jay: "Het allerbelangrijkste vind ik dat je als chef beseft wat je in handen hebt. Dat kleine stukje vlees, daar is jarenlang intensief werk aan voorafgegaan, je moet er respectvol mee omgaan." Inmiddels is het wel duidelijk dat de VS het land van onderzoeken is en dat heeft zo zijn voordelen. Om tot een perfecte indeling van het rundvlees te komen, haalde een professor het dier door een soort van MRI scan, waarbij de spieren millimeter per millimeter werden bekeken. Aan de hand daarvan is de indeling gemaakt en is gekeken naar de specificaties van alle spieren. Het vet in de Verenigde Staten is anders dan wij gewend zijn, lichter van kleur, met veel meer smaak en bovendien met veel meer onverzadigde vetzuren. Het vetdeksel dat bijvoorbeeld op het spierstuk zit, kan gebruikt worden om degen mee te maken voor pies. Als we Mikel en Jay vragen om hun favoriete stukje vlees, krijgen we hetzelfde antwoord: de sucade! Jay snijd deze verticaal door, waardoor de zeen zichtbaar wordt en je een motief als een veertje krijgt, een zogenaamde feathersteak. Mikel kiest ervoor om de sucade over de zeen weg te snijden zodat er twee aparte lapjes ontstaan. "Dit is het meest onderschatte stukje vlees ter wereld. Het is niet alleen om te stoven, maar is perfect bruikbaar als steak. Bij mij kom je het nu tegen als Nice to Meat House Steak."
En zo zouden we nog uitgaven vol kunnen schrijven over onze ervaringen in the USA. De indrukken die we opdeden, zullen we nooit meer vergeten. Wij dachten dat alles alleen maar groot en veel moet zijn in Amerika, maar zijn nu op andere gedachten gebracht. Kwaliteit, smaak, respect, vriendelijkheid en gastvrijheid zijn termen die veel meer opgaan. US Beef is het ontdekken meer dan waard!

Nice to Meat, Amsterdam - www.nicetomeat.nl

«

1-2-2010 @ 10:15