Winter 07/08

Ik heb er helemaal genoeg van, ik ben het zat. En daar bedoel ik mee dat ik voortaan weer saus wil. Het is de laatste jaren in de mode gekomen om op het bord een streepje saus te trekken. Wanneer je geluk hebt, heeft de commis gemorst en liggen er ook nog enkele druppeltjes langs. Uiteraard, voor de bordopmaak kan zo'n decoratie mooi en expressief zijn. Maar dat gaat dan volledig ten koste van de factor smaak de allerbelangrijkste factor.

Vindt u een streepje op het bord leuk om te zien? Koop dan borden met een streepje, die zijn er te kust en te keur. Of blijf uw bordje met saus beschilderen, maar zet dan een saucière op tafel waaruit ik zelf kan gaan lepelen.

Het valt me op hoe gecompliceerd de recepturen voor een saus tegenwoordig soms kunnen zijn. De helft van de totale receptuur wordt eraan besteed en op de spijskaart staat een theatrale langdurige omschrijving van wat ik later in mijn streepje of druppeltje mag gaan ontdekken. Allemaal vergeefse moeite, allemaal flauwekul. De mensen komen niet bij u binnen om naar een schilderijtje te kijken, trouwens, daar hebt u het talent niet eens voor. Nee, de mensen komen binnen om te proeven. Houd nu eens op met die oeverloze schilders-zelfbevrediging en denk weer eens aan gastronomie. Velen zullen u met mij dankbaar zijn. Zelfs in de dierenwereld zal gejuich te horen zijn, want door een kostbare fond of bouillon op de juiste manier te behandelen, zullen vele dieren weten dat ze niet voor niets zullen sterven.

Vieze mussels
Ik kan er niets aan doen: ondanks stevige broekriemen en ferme bretellen zakt zo af en toe mijn broek weer eens af. Laatst gebeurde dat vrij plotseling, op een argeloze avond. Op het tv-journaal werden namelijk trots de Vlaamse mosselen gepresenteerd. Het was niet van dat feit dat ik schrok, integendeel, het was me al een tijdje bekend dat men met de productie bezig was. Mosselen kweken is volkomen logisch in een land waar men veel mosselen eet: een land dat strategisch nadenkt, zorgt voor een zekere zelfvoorzieningsgraad in primaire grondstoffen. Waarom zouden de Vlamingen hun mosselen altijd uit het verre buitenland moeten halen? Nee, waar mijn broek van afzakte, is de naam waarmee de zwarte vriendjes werden gepresenteerd: Flanders Queen Mussels. Oef. Meteen kwamen weer de zwartwit beelden naar boven van de dappere Vlaamse studenten die decennia geleden op de barricaden stonden. Ze vochten voor hun eigen taal. De Walen, de bourgeoisie en de gendarmerie snapten er destijds helemaal niets van waarom de Vlamingen zo nodig een eigen taal wilden spreken en dus vielen er in Leuven véél gewonden. Anno 2007, nota bene op het moment dat Di Ruppo en Madame Non zich in het Nederlands laten interviewen en, jawel, zelfs koningin Fabiola Nederlandse lessen dreigt te gaan nemen, op het moment dus dat de eindoverwinning in zicht is, beginnen we met Flanders Queen Mussels. Zijn die dingen dan voor de Engelse markt bestemd? Welnee, de Engelsozen hebben mussels plenty. Ze zijn voor Vlaanderen bestemd, op de Suikerrui ligt de markt voor het oprapen. En dus mogen de Vlamingen voortaan geen mosselen meer eten, maar mussels. Mussels eten klinkt vies, dus hebben de reclameboys er een krachtige "Queen" aan toegevoegd. Het vieze smaakje gaat daarmee niet weg.

Wat kunnen we doen om onze eer te redden? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het studentenbloed destijds niet voor niets vergoten werd. Gewoon door geen Flanders Queen Mussels te willen eten. We gaan ze weigeren, we lusten ze niet. Pas zodra het etiket veranderd is in Vlaamse Mosselen (Queen of zoiets is dan niet meer nodig), dan gaan we ze met z'n allen eten. Afgesproken?

Fotografenwedstrijd
Van tijd tot tijd, zodra we voelen dat we straks nieuwe redacteurs nodig gaan hebben, schrijven we een wedstrijd uit. Meerdere van onze teamleden kwamen ooit als winnaar tevoorschijn. Nu we naar fotografisch talent op zoek zijn, vond ik het een lumineus idee om een wedstrijd culinair fotograaf uit te schrijven. In onze vorige uitgave deden we daarvoor een oproep. En wat gebeurde er? Vrijwel niets. Een wedstrijd culinair journalist is altijd goed voor tientallen aanmeldingen, wanneer het om fotografie gaat, is dat kennelijk niet het geval. Bestaan er geen ambitieuze mensen die met een camera overweg kunnen? Of zijn ze bang dat wij bijten? Dat lijkt me sterk. Vandaar dat ik nogmaals een oproep doe: schrijf u in. Elders in deze uitgave vindt u de informatie hierover.

6-2-2008 @ 10:36