Herfst 2005

Kippen in staking?

Op de Franse weekmarkten is vanaf afgelopen juli nauwelijks nog een ei te ontdekken. Waar anders zes, twaalf of honderd kakelverse eieren naast de appelen, aardbeien en preien lagen, is nu niets meer te zien. Heel jammer, want niets smaakt zo goed als een vers eitje van een kip die de hele dag vrij rondscharrelt op en rond het erf. Zijn de kippen in staking? Nee, Brussel heeft hen een legverbod opgelegd!De Fransen en Nederlanders zeiden volmondig non en nee tegen het huidige Europa, de Belgische politiek durfde zich niet aan een referendum wagen, bang om door een nee de positie van de Belgische hoofdstad te ondermijnen. Vrijwel elke dag opnieuw wordt bewezen dat een nee het beste antwoord is. Elke kok bedreigt zijn eigen bestaan door vóór het huidige Europa te zijn. De onnozele regeltjes rond de eieren bevestigen dat maar weer eens. Want wat is er aan de hand? Alle eieren die op de markt worden aangeboden, moeten voortaan zijn voorzien van een code van acht cijfers waaruit de identiteit van het ei blijkt. Het eerste cijfer staat voor de wijze van produceren. 0 betekent biologisch, 1 dat de kippen een vrije uitloop hebben, 2 dat de kippen op de grond mogen slapen en 3 dat ze uit een legbatterij komen. De volgende twee cijfers staan voor het land van herkomst, gevolgd door vijf cijfers die de identiteit van het erkende produktiebedrijf aangeven. Produktiebedrijf? In het woordenboek van de kleine boertjes komen zulke termen niet voor. De boertjes volgen de seizoenen en houden zich bezig met tientallen produkten. Je ziet ze op de markt staan met acht bosjes wortelen, tien kroppen sla en een halve kilo sperziebonen. Dankzij het feit dat ze ook nog een mandje eieren bij zich hebben, kunnen ze overleven.De ambtenaren in Brussel vinden het een bizar idee dat een boertje zo maar eieren verkoopt. Er zijn er duizenden van en ze zijn moeilijk te controleren. Hun kippen zullen wel onhygiënisch zijn, misschien kunnen die zelfs naar stront ruiken en wie weet eten ze zelfs vieze pieren. Een steriel fabrieksei is veel gezonder voor de mensen, zo denken ze in Brussel. Bovendien zit er nog een politiek addertje onder het gras: Brussel probeert de zogenaamde officiële bio-boeren te ondersteunen. Wat is er dan beter om meteen die lastige concurrentie uit te sluiten? En dus mogen de boertjes hun eieren niet meer verkopen. Ze zullen aan hun kippen de opdracht moeten geven om zowel cloaca als anus dicht te knijpen.U en ik zijn grote tegenstanders van dit soort onzin, en wel om verschillende redenen. Op de eerste plaats wordt er alwéér een mooi en smaakvol produkt om zeep geholpen. Door alleen goedgekeurde bedrijven op de markt toe te laten, neemt de smaakvervlakking verder toe. Bovendien krijgen vele duizenden kleine boertjes het alwéér eens moeilijker. Sommigen zullen stoppen, waardoor we niet alleen hun eieren zullen moeten missen, maar ook hun artisjokken, meloenen en aardperen. En reken er op dat Brussel steeds verder zal gaan met die onzin. Want de ambtenaren zullen een goedkeuringsnummer voor spinazie gegarandeerd een prachtig idee vinden. 

Dank u

Gelukkig beschikken we in ons huis op het Franse platteland voortaan over een telefoonlijntje, zodat we niet helemaal van de buitenwereld verstoken zijn. Op het lijntje kan ik m'n pc aansluiten, zodat ook e-mailtjes te ontvangen zijn. Dat is belangrijk, want op de redaktie in Oelegem gaat het werk door. Maar meteen is dit prachtige medium ook een ramp. Er zijn namelijk lieden die vinden dat ze mij ongevraagde e-mails moeten toesturen met gigantische bestanden, vooral pr-bureaus vinden dat een leuke bezigheid. Een mooi voorbeeld was de mail van een PR-dame die blijkens begeleidend schrijven naar de naam Judith de Bruyn luistert. Ze stuurde me een persberichtje toe over herten. Bijgevoegd waren foto's van die beesten, inclusief hun gewei waren daarvoor nogal wat megabites nodig, het telefoonlijntje stond hiervoor 48 minuten open. France Telecom moet zich in de handen hebben gewreven, want er kon weer een dikke faktuur worden verzonden naar mijn adres. Als peuter werd ik in het wandelwagentje al meegenomen naar de Antwerpse Zoo, zelfs gingen we ooit in de bus op schoolreis naar Artis. En niet te vergeten kreeg ik als communicantje een prentenboek van mijn tante, waarin veel diersoorten waren afgebeeld. Dus was ik al vele jaren volledig en volstrekt met het uitzicht van een edelhert bekend. Ja zelfs damherten, reeën, elanden, rendieren en andere geweide vriendjes zijn mij sinds die tijd niet vreemd meer. De megabites van mejuffrouw de Bruyn kon alleen maar mijn vermoeden bevestigen: de edele bronstige viervoeters zien er nog ongeveer precies hetzelfde uit als vroeger. Dank u, Judith de Bruyn, voor deze ultieme les in biologie. Maar wilt u mij dit soort onzin blijven toesturen, plak er dan minstens een postzegel op. Of liever: doe niets wat niet gevraagd werd.

Meteen heb ik nog een boodschap aan de dames en heren restaurateurs die mij hun nieuws doormailen. Ik vind dat in principe prima, want op de hoogte worden gehouden is een hoog goed. Maar stuur dan niet van dat geëikel over "de zeven symfonieën van het herfstpiepkuiken" of zoiets, voorzien van het nodige beeldmateriaal over de herfst, het kuiken, de piep en de zeven. Informeer gewoon, zonder franje en zonder onnodige megabites. Niet alleen ik, ook en vooral uw hele klantenkring zal tevreden zijn.

15-1-2007 @ 17:27