WINTER 2011/12

Bedankt grote chef

Eind oktober ontvingen we het tragische nieuws dat dé leermeester van Nederland niet meer is. We wisten allemaal dat hij heel erg ziek was, maar toch was de shock overal voelbaar. Wat heeft meneer Spijkers toch een enorme stempel op ons vak achtergelaten. Ook bij mijzelf, al heb ik nooit met hem samengewerkt, hij heeft wel dat spreekwoordelijke vuur bij me aangewakkerd. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren hoe Danny Jansen en ik als jonge leerlingkoks een grote toque hadden die we het liefst door zoveel mogelijk meesterkoks wilden laten signeren. Er moest echter één naam op de voorkant komen, die van meneer Spijkers. We trokken onze stoute schoenen aan en belden zijn management met de vraag om een handtekening. Of we een fax wilden sturen, dan zou het wel gesigneerd terug gefaxt worden. Dat was niet wat we wilden, we gingen voor het bedrijf Metier de Cas posten en belden aan. Na enkele uren hadden ze er genoeg dat twee knapen in een vieze Citroën voor de deur stonden en mochten we binnenkomen. Nooit zal ik die krachtige handdruk en die heerlijke Brabantse “Goeiemiddag” vergeten. De chef had alle tijd voor ons en toonde de galerij met foto’s van beroemdheden waarvoor hij gekookt had. We dronken samen enkele glazen, rookten een sigaar, gingen
natuurlijk op de foto en praatten over het vak. De manier waarop hij dat deed en de passie waarmee ieder woord werd uitgesproken, gaf ons rode kaken. Enkele frisse pinten later en zelfs al in het bezit van een prachtig gesigneerd boek, had Danny het lef om te vragen of we eens mochten optreden in Koken met Sterren. Zijn goedheid bracht hem nu in verlegenheid, want hij zei direct ja. Enkele weken later stonden we met onze koksbuis in de supermarkt om een item voor de show op te nemen. Ik kan u verzekeren, Danny zijn tv-debuut is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk te noemen.
Het allerbelangrijkste was dat ons vuur aangewakkerd was en ik vanaf dat moment zeker wist dat ik de top wilde halen. Ik kwam zelfs te werken bij zijn discipel Margo Reuten, haar respect voor de chef liet ze bijna dagelijks aan ons doorstralen. En ook nu nog komen we zo vaak chefs tegen die direct of indirect door hem zijn opgeleid of geïnspireerd. Sterker nog, zonder opzet staan in deze Saisonnier al twee artikelen waarin de chef een belangrijke rol speelt. We hebben het over de rode gids 25 jaar geleden en toen was Cas Spijkers dé chef van Nederland. Bovendien portretteren we drie studenten van de Cas Spijkers Academie. Alleen al door deze opleiding zal het gedachtegoed van de chef nog jaren worden voortgezet.
Er zijn zeker mensen geweest die destijds zeiden dat hij te commercieel werd. Kom op, als je altijd zo hard hebt gewerkt, wil je daar toch ook eens de vruchten van kunnen plukken? Sterker nog, vandaag is het de normaalste zaak van de wereld dat chefs hun naam lenen aan commerciële partijen of een stevige vergoeding krijgen voor een optreden. Houd wel in ogenschouw dat meneer Spijkers hiervoor de deuren heeft geopend. Nu gaat de discussie of we als culinair Nederland wel genoeg aandacht aan Cas Spijkers besteden, of er geen standbeeld moet komen of dat een plein naar hem vernoemd dient te worden. Ach, volgens mij heeft dé leermeester het allergrootste compliment al gehad: Op zaterdag 29 oktober 2011 opende namelijk ieder journaal en nieuwsuitzending, nationaal en regionaal, met zijn overlijden. Ik kan me geen ander ambacht voorstellen waarbij er zo’n boegbeeld is die dit voor elkaar krijgt. Dit leek vóór Cas Spijkers alleen weggelegd voor popsterren en leden van het koningshuis. Ik wil maar zeggen, dan ben je een heel grote meneer.

3-1-2012 @ 10:21