Lente 2010

Zoals ik u op mijn blog en in mijn boek Overpeinzingen al meldde, ben ik een beetje weemoedig. Er breekt een nieuwe tijd aan, sinds 1 januari ben ik geen hoofdredacteur meer. Het is inmiddels alweer een jaar of acht geleden dat ik Joost leerde kennen. Dat superenthousiaste jonge ventje schreef zich in voor onze journalistenwedstrijd en viel de eerste dagen van de wedstrijd eigenlijk helemaal niet zo erg op. En toch, op alle wedstrijdonderdelen had hij de hoogste score. In een gesprek kwam zijn motivatie tot uiting: ooit wilde hij culinair journalist worden om na voldoende ervaring uiteindelijk bij Saisonnier geaccepteerd te worden. Zijn verbazing was dan ook groot dat hem als winnaar van de wedstrijd een baan bij ons werd aangeboden als aspirant-redacteur. Nu heb ik de eigenschap om aspiranten een beetje te laten zwemmen. Ik vraag ze nauwelijks iets, ze krijgen geen targets opgelegd. Ik wil zien hoe ze zich ontwikkelen en welke initiatieven ze zelf nemen. Dat is immers de beste garantie dat ze daadwerkelijk iets gaan toevoegen aan het team. Degenen die niet tegen die vrijheid kunnen, vallen automatisch af. Ik zag Joost bij ons ronddwalen met zijn ziel onder de arm. Tot hij bij me kwam met de boodschap dat hij wilde wérken. Oké, wil jij wérken? Asjeblieft, hier is de KoksKoerier. Op de twintigste van de volgende maand moet die helemaal klaar zijn. Vermoedelijk zal Joost zich een bult geschrokken zijn, maar hij ging ervoor. Diverse nachten ging hij niet eens naar huis. De twintigste van de volgende maand lag er een KoksKoerier op de plank waar ik me heel bewust geen minuut mee had bemoeid. Een KoksKoerier die klonk als een klok. Toen werd het voor mij tijd om te gaan praten. Heb jij de ambitie om hoofdredacteur te worden? Dan word je dat per 1 januari 2010. Dat zou ruim vijf jaar later zijn en voor een jongeman is vijf jaar een zee van tijd. Maar de vijf jaar vlógen om, ook voor mij. Nu is het dan zover. Ik ben nu tot uitgever gebombardeerd. Joost, de toekomst van de redactie ligt in jouw handen. Wees zuinig op mijn baby, want anders vermoord ik je eigenhandig.
Norbert
En of ik zuinig zal zijn op Norbert zijn baby! Het is ondertussen ook mijn kindje geworden, dus dat zit wel snor. Dat geldt trouwens voor de voltallige redactie, allemaal beschermen we de baby alsof deze van vlees en bloed is. Het is de meest hectische periode sinds ik zo'n zes jaar geleden de keuken verruilde voor een leven bij Culinaire Saisonnier. Hectisch omdat we de drukste beursperiode ooit meemaken, maar vooral omdat ik nu de volledige verantwoordelijkheid heb over onze verschillende magazines. Niet dat er van de ene op de andere dag van alles veranderd is, nee, het is een proces van jaren geweest, waarin ik langzaam naar deze taak ben toegegroeid. Toch geeft de nieuwe titel ineens verantwoordelijkheden die ik daarvoor misschien helemaal niet voelde. Het is een mooi moment om eens terug te kijken hoe ik als kokkie op deze stoel terecht ben gekomen. U weet dat onze voltallige redactie een leven in de keuken achter de rug heeft, we werken nu eenmaal niet met journalisten, maar met schrijvende koks. De reden dat ik ooit voor de koksopleiding koos, had niets met passie te maken of doordat ik dagelijks met mijn moeder taarten bakte. Het kwam gewoon omdat ik genoeg had van de schoolbanken en veel liever ging werken. De passie kwam trouwens wel snel, dat geluk heb je als je de juiste leermeesters en de juiste leerbedrijven tegenkomt. Ondanks dat koken mijn grootste liefde is, merkte ik al snel dat ik mijn leven als kok breder wilde maken. Het enige wat me op school wel kon boeien, was schrijven. Wat als ik die twee passies nu eens kon combineren? Geloof me, er zijn heel wat opleidingen te vinden en ieder uitzendbureau heeft vacatures genoeg, maar voor een leven als gastronomisch redacteur moet je toch echt je eigen pad uitstippelen. Ik ging een journalistencursus volgen en schreef ieder "culinair" blad aan om te kijken wat ik moest doen om binnen te komen. Nergens werd ik serieus genomen. Waarom? Omdat ik geen journalist of foodstylist was en bovendien veel te weinig ervaring had. Eén magazine durfde ik niet aan te schrijven, Saisonnier was het ultieme en daar zou ik pas aan durven kloppen als ik een glansrijke carrière in de journalistiek achter de rug zou hebben. Misschien mocht ik dan ooit wel eens een klein artikeltje verzorgen. De afwijzing van alle bladen gaf mij alleen maar meer motivatie om door te gaan. Alleen hoe zorg je ervoor dat je straks bij hen opvalt? De wereld zien en overal gekookt hebben, dat moest het worden. Het lukte me om een baan in de Verenigde Staten te krijgen, de plannen voor Japan en Italië werden ook al gesmeed. Ondertussen stond er in Saisonnier een oproep voor de journalistenwedstrijd. Om een lang verhaal kort te maken, schreef ik me in, bewust dat als ik het verknalde, mijn droom om ooit een artikel voor hen te schrijven, helemaal voorbij zou zijn. Ik had mijn ticket naar Amerika al geboekt toen Norbert me zei dat ik had gewonnen en in dienst mocht treden. De droom kwam wel in één keer heel abrupt uit. Gelukkig mocht het jaartje USA nog doorgaan en begon ik in januari 2004 het grote Saisonnier-avontuur. Zoals Norbert al schreef, vielen de eerste maanden niet mee. Je bent gewend om te knallen en te verwerken wat de leveranciers hebben binnengebracht. Nu moest ik het maar zelf uitzoeken, Ik maakte de grootste fout ooit en vroeg om een lading werk! Stom, stom, stom. Vanaf dat moment was het luizenleventje voorbij. Daarvoor in de plaats kwam wel hét gevoel terug, zoals je ook in de keuken beleeft: knallen, voor elkaar door het vuur gaan en het uiterste geven. Het heeft zijn vruchten afgeworpen en vanaf deze uitgave is het aan ons om jullie het mooiste vakmagazine voor te schotelen. Aan ons, want mooie dingen maken kan alleen met een topteam en dat is er met Philippe Schroeven en Danny Jansen.
Norbert, bedankt voor de vorming, voor de zes jaren dat ik me binnen de firma "rustig" kon ontwikkelen en mezelf kon voorbereiden op deze taak. Het was niet altijd even gemakkelijk, maar het heeft me wel gevormd tot wie ik nu ben en wat ik mag gaan doen. Philippe, Danny en ik zullen de baby met de grootste liefde verzorgen en hem meegeven wat nodig is om te blijven rechtstaan in de grote boze mensenwereld!

Joost

1-10-2010 @ 14:38