Herfst 2009

Naast je werk
Ik ben altijd geweest zoals de meeste van jullie ook zullen zijn. Zonder dat we het uit durven spreken tegen onze partner, staat je werk op de eerste plaats en is er daarnaast weinig tijd voor iets anders. Behalve dan regel­matig een stevige borrel. Ik heb daar nooit iets mis mee gevonden en altijd zoiets gehad dat je je maar op één ding voor honderd procent kunt concentreren. Van 's morgens vroeg tot 's avonds veel te laat op kantoor of in de keuken en almaar werken. Voor mij leek het de normaalste zaak van de wereld. Toch blijk ik het helemaal mis te hebben. Hoe komt dat? Ik ben iemand die nogal van uitdagingen houdt en heb al jaren in gedachten dat ik ooit een marathon wil lopen. Nu is het tijd om deze droom werkelijk­heid te laten worden. Sinds een viertal maanden ben ik hier volop voor aan het trainen en op het moment dat deze column verschijnt, zal ik aan de start staan of kom ik net over de finish van mijn allereerste 42195 meter aan één stuk rennen in de Eindhovense binnenstad. Dat betekent minimaal vijf dagen per week de loop­schoenen onderbinden en gemiddeld een kilo­meter of negentig per week over 's heren wegen rennen. Wat is dat heerlijk, je kop raakt helemaal leeg, je leert jezelf opnieuw kennen, zowel lichamelijk als geestelijk. En boven­dien val je ook nog eens heel wat kilo's af, al is dat laatste altijd mijn minste zorg geweest. Al kost het je ongeveer twaalf uur per week, het voordeel van deze "hobby" is dat je het te allen tijde kunt doen en je geen rekening hoeft te houden met anderen. Ongeacht waar je bent, kun je je schoenen strikken en vertrekken. Ik kan u verzekeren, als je dertig kilometer op pad bent, zie je nog eens wat. Nu zult u ongetwij­feld denken, heel leuk en veel plezier, maar wat moeten wij ermee. Ik wil niemand oproepen om te gaan lopen, maar ben er wel steeds meer achter gekomen dat iets naast je werk en zeker iets waarbij je met je lichaam bezig bent, alles alleen maar ten goede komt. Je wordt actiever, kunt in minder tijd meer werk verzetten en stress ben je kwijt op het moment dat je je eindsprintje inzet. Het werk lijdt er dus totaal niet onder, integendeel. Je bent bezig om éénmaal binnen vier uur je ultieme prestatie neer te zetten, maar alle dagen tot die tijd profiteer je van je fitte lichaam en nieuwe werkenergie.
Bovendien kom ik er steeds meer achter dat deze lange afstanden rennen heel veel lijkt op mijn grootste passie: de druk van een zware service. Het begint met een uitstekende mise en place, ofwel goede voeding, schoeisel en juiste warming-up. Dan komen de eerste bonnen binnen en voel je de spanning lang­zaam opbouwen. Op de weg is dit het moment dat je je juiste ademhaling en ritme te pakken hebt. De bonnen stapelen zich op en je moet op en top geconcentreerd blijven om alles te verwerken. Een vlugge brandwond, een kleine snee, het deert niet, want het moet door, de gasten wachten en de adrenaline stroomt door je aderen. Ook met het lopen is dat zo. Je laat je niet afleiden door een pijntje in je kuit, een kuil waarin je verkeerd stapt of de bramenstruik die je arm schampt, het is precies dezelfde adrenaline. En dan is daar altijd het moment dat er geen einde aan lijkt te komen, iedereen à la carte eet en alle pièces tegelijk mee moeten. Hoe kom ik hier ooit uit? Op de weg begin je een beetje te strompelen, een steek dient zich aan en het lijkt of je nog tientallen kilometers moet lopen. Ga ik echt steeds langzamer lopen? Tot opeens de allerlaatste bon door is en je je verdiende pint in een keer achterover gooit. Daar heb je het allemaal voor gedaan, maar toch denk je diep van binnen: nooit meer... Je ziet de finishvlag verschijnen en ineens ben je aan het vliegen, er zit zelfs een eindsprint in. Ik ga nooit meer een marathon lopen, denk je achteraf. Maar waar ik nu al plannen maak voor New York, Londen en Berlijn, zijn jullie alweer volop aan het mise en placen. Die adrenaline is stiekem toch wel heel lekker.

1-10-2010 @ 14:39