Herfst 2008

Een nieuwe trend
Als chefs of restaurateurs inspiratie op willen doen, staat hen de gehele wereld ter beschikking, ze hoeven maar in een vliegtuig te stappen en binnen enkele uurtjes kun je bij een collega eten. Ook is op internet van iedereen de menukaart te zien, kan het interieur bekeken worden en kijk je steeds vaker via de webcam mee in de keuken. Dat heeft voor mij niets dan voordelen, alhoewel, als er ergens een nieuwe trend wordt ingezet, dan verspreidt deze zich in razend tempo over de wereld. Vaak wordt er dan iets gekopieerd of overgenomen zonder de essentie ervan te begrijpen. Kijk maar naar de vele kooktechniekjes uit Catalonië. Het volgende overkwam me de afgelopen maanden regelmatig: je bent net klaar met het eerste gerecht dat je gegeten hebt, het bord wordt door de gastheer weggenomen en er blijkt bijvoorbeeld een klein sausdruppeltje op het tafelkleed gevallen te zijn. Je moet goed kijken om het te ontdekken. Meteen wordt er met een show een groot servet op tafel gelegd, niet alleen over het vlekje, maar over jouw hele tafelgebied. Je voelt hoe je een rode kop krijgt, maar denkt bij jezelf dat ze het wel bij iedereen zullen doen. Ik heb het mis, ik ben de enige, de tafelgenoten worden, gelukkig voor hen, ontzien. Misschien is het om te voorkomen dat je vlekken op je mouwen krijgt, maar dan moet er toch een subtielere manier te verzinnen zijn, waarbij voor alle disgenoten dezelfde behandeling telt. Het blijft overigens niet bij één keer, dat gaat iedere gang zo door als het nodig is. Ik overdrijf niet als ik u vertel dat mijn tafelgenoot, die de spreekwoordelijke pineut was, op een gegeven moment vier lagen met servetten voor zich had liggen. Moet je je voorstellen dat je helemaal geladen aan je eerste date begint en je dame probeert in te palmen met een duur dinertje, waarna vervolgens na iedere gang jouw servet wordt verschoond en bij de dame niet. Wat zou ze denken? Waarschijnlijk had ze geen van de minuscule vlekjes opgemerkt, terwijl ze nu denkt dat je een viespeuk bent, waar ze liever niet mee in het bed belandt. Ik zal nog maar zwijgen over zakelijke diners die weleens heel raar kunnen aflopen door deze vertoning. Dit is slechts een onderdeel van de nieuwe trend, het gaat verder. Tegen de tijd dat het dessert geserveerd gaat worden, wordt gevraagd of men gebruik wil maken van een nieuw servet voor de rest van de avond. Begrijpt u het? Misschien (en wel zeker) zou zo'n lekker warm Chinees handdoekje veel meer op zijn plaats zijn. En dan komt de laatste stuiptrekking bij de koffie. Je denkt je eindelijk te kunnen ontspannen en lekker een bakkie te kunnen pakken, maar daar is de bediening alweer. Wenst u suiker of melk in de koffie? En welke suiker dan? Zoiets, of toch een beetje meer? Het wordt letterlijk in je koffie geschept en het lepeltje wordt erin gestoken, zodat je alleen nog hoeft te roeren. Dit zijn geen ervaringen in kneuterige restaurantjes, maar het gebeurt in zaken van het allerhoogste niveau. In mijn beleving is het niets meer dan maar blijven zoeken naar iets waarmee je je onderscheidt en waarmee luxe kan worden uitgestraald. Het gebeurt echter zonder erover na te denken of de gast hier wel van gecharmeerd is. Ik kan niet wachten tot ze op de wc mijn kont komen helpen afvegen, dat is nog een kwestie van tijd.

1-10-2010 @ 14:40