Zomer 2007

Normvervaging
Sommige dingen, daar kun je je al jaren druk om maken, weer vergeten en het plots weer helemaal weten. Voor mij kwam dit toen ik op vliegveld Zaventem zat te wachten. Het was al laat, ik had honger en alles waar gewoonlijk nog "normaal" eten te krijgen is, was reeds gesloten. Wat was er open? Een zaak die als ondertitel Quality Burger Restaurant draagt. Ik geloof dat geen een van de drie woorden terecht gevoerd mag worden. Een klef broodje met daartussen een lapje iets dat vlees heet, dat al tien minuten op je ligt te wachten, de frites die onder de warmtelamp steeds “krokanter” zijn geworden en de siroop die naar eigen recept aangelengd wordt tot frisdrank. Voor velen is dit de standaard, de norm zeg maar. Wie wel eens in the USA is geweest, weet wat men met een burger bedoelt. Ik denk niet dat het nog veel zin heeft om hier meer woorden aan vuil te maken. Voor de meeste mensen is dit nu eenmaal een fijn adres voor een snelle hap. Hen overtuigen wat werkelijk lekker is, zal moeilijker zijn dan de gehele wereld aan spaarlampen helpen. En ook ik ben niet roomser dan de paus, soms hebben zelfs mensen als ik zo’n vette trek. Maar achteraf heb je altijd spijt. Wat ik eigenlijk nog veel erger vind, zijn de restaurants die zich op een bepaalde keuken of stijl storten. Hoor je ergens dat je heerlijk tapas kunt eten, ga je die kant op en bij binnenkomst weet je het al: Er staat een automaat met warmgehouden tacochips op de toog in plaats van mooie Spaanse hammen. Sterker nog, van Spaanse hammen is totaal geen sprake. Mijn broek zakt nog verder af als er dan eindelijk een bordje op tafel komt en de waaier van sinaasappel en augurk sieren het palet. Zulke zaken worden dan ineens de norm voor tapas. Sterker nog, mensen thuis gaan deze zaken imiteren en noemen hun bakje olijven en een sneetje stokbrood met ardennerham ineens Spaanse tapas. En dan heb je ook nog etablissementen die alles wat ze kunnen verzinnen op stokjes prikken om het dan heel leuk pinchos te noemen. Mensen reizen de gehele wereld over en komen terug met de mooiste verhalen. Ze vertellen uitgebreid over die leuke oude boerin in Frankrijk die zo heerlijk simpel kookte, over die Spanjaard zonder tanden die de hammen sneed, over die Amerikaan met grote baard die nog een hamburger overflipte of over al die Italianen die weten wat echte koffie is. Zijn mensen dan twee dagen na terugkomst weer vergeten hoe het moet? Ergens een échte koffie gaan drinken en daar ook voor willen betalen? Nee, dat kan niet. Senseo is een heerlijke espresso die je thuis goedkoop en gemakkelijk kan zetten! En dat blauwe kuipje met vetstof voor op de boterham is bijna échte boter, volgens sommige verpakkingen zit er ook nog olijfolie van de eerste persing in, alleen staat er niet bij hoeveel. Tuurlijk, ik drink ook wel eens een Senseo, eet dus ook wel eens een “burger” en snijd thuis wel eens een paar blokjes kaas en worst. Maar ik ga dat achtereenvolgens geen espresso, hamburger of tapas noemen. Het is zomer, we gaan allemaal weer mooie reizen maken en komen terug met al onze gastronomische herinneringen. Laten we proberen om die memoires vast te houden, simpelweg omdat nou eenmaal niet alles mag verdwijnen. Waarom zouden we dan geschiedenisboeken hebben en encyclopedieën of lesboeken? De tekening van uw zoontje noemt u toch ook geen Picasso?

1-10-2010 @ 14:41