Lente 2007

Wedstrijden
Er wordt heel wat geschreven over kookwedstrijden en tijdens vrijwel iedere beurs vindt er een wedstrijd plaats. Ik moet zeggen dat ik altijd wel geïnteresseerd ben geweest in die evenementen en deed als leerling ook wel eens ergens aan mee. Dat is inmiddels al een behoorlijke tijd geleden. Vorig jaar riep ik met mijn grote mond tijdens de Horecava dat ze me dit jaar ook in een van de keukens konden verwachten. Ik heb er gestaan, maar vraag me niet hoe. Als ik al geen respect had voor wedstrijdkoks, dan heb ik het nu wel. Het is al vaak genoeg geschreven dat veel van de topchefs van nu, vroeger in het wedstrijdcircuit hebben gezeten. Voor degenen waar het nog niet duidelijk voor is, zal ik proberen uit te leggen wat je er aan hebt om aan een wedstrijd deel te nemen. Ten eerste kun je nu eens echt je creativiteit de vrije loop laten gaan. Er is een vaag omschreven opdracht met enkele producten die je dient te verwerken. Op alle mogelijke manieren ga je aan de slag om zo vernieuwend en anders mogelijk aan de slag te gaan. Als dat tenminste nog mogelijk is? Tijdens mijn wedstrijd bleek dat de winnaar het juist terughoudend en klassiek heeft gehouden. Dan ben je eindelijk zover dat je een menu in je hoofd hebt. Voor jezelf ga je aan de slag en blijk je alles niet binnen de vastgestelde tijd af te krijgen, er vindt nog wat gesleutel plaats en dan is het moment daar waarop andere mogen proeven. Je ouders en vriendin vonden het lekker, maar nu is het aan de vakmensen. Ja hoor, je menu wordt compleet afgemaakt. Nogmaals sleutelen en blijven oefenen op finesse. Iedereen begrijpt dat dit in je vrije uurtjes gebeurt als de rest van de brigade alweer thuis is. De wedstrijdformulieren komen binnen en het blijkt dat je op een toestel moet werken dat je helemaal niet kent. Nog een vrije dag opnemen om in het oosten van het land te gaan oefenen. De opdracht bevat natuurlijk dure ingrediënten, je eindejaarsbonus is inmiddels al ver geslonken. Oh ja, er moet natuurlijk ook nog nieuw servies worden aangeschaft. De tijd en het geld strijken op die manier voorbij. Dan komt de dag van de laatste inkoop in zicht en natuurlijk kun je niet alles meer krijgen. Vriendjes worden afgebeld op zoek naar die ene mooie truffel. Na een veel te korte laatste nacht is het wedstrijddag, je keuken richt je strak in en dan blijkt de vriezer die je gehoopt had dat die er was, niet aanwezig te zijn. De blastchiller is bij aanvang van de wedstrijd inmiddels ver boven het vriespunt. Pas na een uurtje ben je volledig gewend aan je werkplek. Alles is tot op de seconde geoefend en nu moet je gaan improviseren. Al die extraatjes en gave dingen gaan net niet zoals het moet, want je wilt teveel. Het lijkt een half uurtje te duren en je hebt je gerechten doorgegeven. Ben je tevreden? Nee, helemaal niet. Alles kon veel beter en je bent vergeten om je groenten nog eens na te proeven, je terrine was niet goed genoeg gegeleerd, dus moet er een veel te dikke plak worden geserveerd. De prijsuitreiking begint en eigenlijk weet je het al, dat podium is er niet voor mij. Mensen met ervaring blijken op de hoogste treden te staan. Chagrijnig en zwaar teleurgesteld pak je je spullen en vraag je nog eens uitleg aan de jury. De volgende dag wordt het allemaal duidelijk, het vele geld en de vele uren voorbereiding zijn het waard geweest. Geen cursus of opleiding biedt zoveel leerstof. Een week later weet je al precies wat je anders gaat doen en hoe je volgend jaar wel gaat winnen, het virus heeft je te pakken. Wedstrijdkoken kost heel veel geld en heel veel tijd, maar is o zo leerzaam. Voor degenen die nog nooit aan een wedstrijd hebben meegedaan: doe het eens, je krijgt er geen spijt van. En voor de mensen die alleen maar komen kijken: de zwetende koks in die voor hen onbekende keuken, die verdienen grenzeloos veel respect.

1-10-2010 @ 14:42