Zomer 2006

Eigenlijk wilde ik me in dit jubileumnummer niet laten leiden door Saisonnier's tienjarige bestaan. Echter toen ik zat te denken over een onderwerp, kwam het jubileum toch weer naar voren. Voor elke reportage, elk recept en iedere column heb je inspiratie nodig. Maar, hoe krijg je die inspiratie?

Voor recepten kun je je laten leiden door een voortreffelijk diner, een mooi kookboek of een gesprek met een grote chef. Of je doet het zoals de broers Adrià in hun Taller, door een meters breed en hoog schema met combinatiemogelijkheden te maken. Wij zijn nu in onze proefkeuken trouwens ook bezig om voor onszelf zo’n schema te ontwikkelen. Voor reportages kom je op ideeën door te praten met chefs, die bijvoorbeeld vol lof zijn over dat kleine boertje dat de beste aardbeien brengt. Een andere keer is het een commercieel contact dat een idee brengt. Toch moet het uiteindelijk allemaal vanuit jezelf komen en moet je dat idee weten te vormen tot een mooie reportage, die door creativiteit niet steeds in herhaling valt. Ik zit nu te piekeren over mijn column en heb wat ideeën, maar dan kom ik toch weer terug op mijn vorige column, ofwel, ik val in herhaling. Op zo’n moment denk ik vaak aan mijn baas, die in al onze uitgaves en boeken steeds weer nieuwe ideeën en aanknopingspunten weet te brengen.Vroeger deed hij dit allemaal volledig zelf, met zijn vrouw als zeer sterke steun in de rug. Langzaam groeide het team uit tot de elf mensen die nu dagelijks vechten voor de vijf kindjes. We hebben met z’n allen de mooiste baan ter wereld, daar ben ik van overtuigd, al zullen velen dit gelukkig ook bestrijden. Al vanaf dag één krijgt iedereen bij ons de vrije hand, dus worden er niet dagelijks werkzaamheden voor je neergelegd. Zonder een strak werkschema lijkt het moeilijk om je werk uit te voeren. De patron heeft zijn visie echter “moeiteloos” op ons allen over weten te brengen en laten ons vrij. Zoals jullie iedere keer weer kunnen zien, nemen we geen genoegen met middelmatigheid, alleen het allerbeste is goed genoeg. Norbert is niet altijd de gemakkelijkste om mee te werken, toch weet hij je op een bepaalde manier tot het uiterste te drijven en wil je niets anders dan het beste maken, precies zoals hij zelf ook te werk gaat. Dat klinkt heel logisch, maar het ligt niet voor de hand dat een werkgever zijn mensen alle vrijheid geeft, zonder dat ze gaan freewheelen. Alles wat we doen, lijkt uit onszelf te komen en voelt niet als een druk op je schouders vanuit de werkgever. Je wilt zelf het allerbeste maken en daar alles voor doen, dat zit in jezelf. Natuurlijk moeten we hard werken en kost het maken van bladen veel energie. De vrijheid en waardering zijn daarvoor de brandstof. Ik kan het niet precies omschrijven, maar Norbert en Carine hebben een formule gevonden waarin iedereen zich fijn voelt. Welke werkman zou er na werktijd nog urenlang met zijn baas bomen over een artikel, een grondstof, een techniek, een recept of een restaurantervaring? Ik denk dat het komt omdat er bij ons geen verhouding baas-knecht bestaat. We zijn binnen ons clubje allemaal gelijk en we hebben allemaal hetzelfde doel. Dat zal in de komende tien jaar alleen maar verder worden uitgebouwd, daar ben ik van overtuigd.

1-10-2010 @ 14:43