WINTER 2011/12

“Memories” zijn vaak mooie herinneringen uit
het verleden. Zo kan je terugdenken aan de zomerperiode waarin alles veel beter was. Waarin je lekker in je blote bast kon genieten van zon, strand en zee. Ja, dat waren mooie tijden. Dat is nu wel even anders, want de winter staat voor de deur en culinair gezien zijn dat andere tijden. Het memorabele jaar is vliegensvlug voorbij gegaan en we stappen vol goede moed het volgende weer in, crisis of geen crisis. Als vishandel was dit jaar zeer bevredigend en dat geeft veel vertrouwen voor 2012. Ook het project Vis&Seizoen dat aantoonbaar bewezen is verklaard door het wetenschappelijk instituut Imares Wageningen, doet steeds meer restaurateurs beseffen van de noodzaak. Ze zien het belang van seizoensgebonden consumptie in omdat het tevens financieel voordeel kan generen, het visrendement van seizoensvis is immers hoger. Opmerkelijk is dat de grote milieu-instanties ons Vis&Seizoen principe nu omarmen en uitdragen. Duurzaam vissen is een noodzaak, maar dan wel in het juiste seizoen. Stel je voor, de hedendaagse schepen varen en vissen elektrisch. Geweldig, zou je denken, want dan kun je mooi het hele jaar door vissen, ook tijdens de kuitperiode. Maar is dat duurzaam te noemen? Nee, natuurlijk niet, dat is nu precies waar het om gaat. Geef dat jonge spul de kans. Het irriteert mij dat sommige zand in de ogen van de consument strooien en misbruik maken van het woord duurzaamheid uit eigen belang. Ik noem ze de Groene Maffia. Het goede nieuws is dat steeds meer vissers duurzaam gaan vissen en dat is nèt op tijd, voordat de visconsumptie één grote “Memorie” wordt. “Memories” is ook zo’n TV programma waarin je een oude gerimpelde geliefde terug kan zien. Daar word je toch niet vrolijk van? Geef mij de “Memorie” maar als het velletje nog strak zit. Met Vis is dat hetzelfde. Je wilt geen oude vis, maar liever strakke dagverse kwaliteit die met liefde, dus duurzaam, gevangen is. Tot slot nog even dit. Hoewel ik tegenwoordig geen atletisch gebouwd type meer ben, had ik vroeger als voetballer een strakke pass waardoor de spits gemakkelijk het balletje tussen palen kon knallen. Ja, dat is één van mijn beste Memories. Het voetballen gaat tijdens mijn huidige werkzaamheden gewoon door. Want als visboer geef ik graag strakke vis aan de chef door. Die hoeft het balletje, net zoals een spits, slechts in te koppen. Teamwork noem ik dat. En weet u, ik speel dat spel elke dag, het is dus geen Memorie. Nee, mijn echte Memorie is als me gezegd wordt: Je zit weer onder de schubben! Allicht zit ik onder de schubben, als visboer sta je er mee op en ga je ermee naar bed. Is dat geen echte liefde? Nee, want liefde gaat nog altijd door de maag en daar kan ik me wel in vinden.

3-1-2012 @ 11:56