Herfst 2004

Dit verhaal zou eigenlijk niet het mijne zou moeten zijn, veel liever beschrijf ik de positieve dingen. Veruit de meeste restaurants zijn fantastische plaatsen en veruit de meeste restaurateurs zijn fantastische mensen die veel respect hebben voor hun vak, hun gasten en hun medewerkers. Maar soms zijn er die met hun succes geen raad weten. Ze gaan dan op een zelfgetimmerd podiumpje staan om hun verheven boodschap te orakelen. Onlangs las ik in Horeca Journal een groot artikel over het Maastrichtse restaurant Beluga. Geen kritiek op het artikel, want dat was perfekt geschreven en mooi in beeld gebracht. Waar ik echter enorm van schrok, is hoe erg mensen kennelijk kunnen gaan klapwieken omdat ze een paar sterren hebben gekregen. Michelin is niet alleen brenger van de zegen, dus ook van ellende. In een korte tekst van twee halve kolommen kwam restaurateur Hans van Wolde aan het woord. Hierin kwam maar liefst 24 keer het woordje ''oor. Je moet wel héél veel sterren hebben en wel héél hoog zweven om zoiets voor elkaar te krijgen. Het was veel eleganter geweest, bijvoorbeeld de rest van de brigade ook eens te noemen. Uitspraken als weten ze wel dit, weten ze wel dat, bewijzen niet alleen dat deze chef geen hoge pet op heeft van zijn collega' sterker nog, hij minacht u. Hij voelt zich Le Chef. Als hij wil weten wat je ervoor moet doen om deze titel daadwerkelijk te verdienen, zou hij beter eens bij iemand als Eddie Van Maele te raden gaan. Vermoedelijk zal hij dan te weten komen dat er nog een héle là nge weg voor hem te gaan is.
Ook zijn (inmiddels ex) echtgenote en businesspartner komt aan het woord onder het kopje ' frustraties van Daniëlle'em>. Die titel dekt de lading helemaal. In de voormalige echtelijke sponde moet een kruisbestuiving hebben plaatsgevonden, want ook deze vrouw zweeft hoog in de hemel rond, voorzien van een aureooltje. Ze spuwt gal als het om haar gasten gaat, enkel en alleen omdat die gasten de fout maken, te denken dat ze aan tafel zitten voor hun eigen plezier. Ze houdt niet van diknekken die kaviaar op hun boterham smeren. Ze houdt niet van mensen die zeggen dat ze beter gewend zijn. De mensen zijn te veel verwend en zien de simpele dingen niet meer. De mensen vinden alles vanzelfsprekend. Of nog erger: sommige gasten hebben zelfs het euvele lef om kritiek te geven. Ook in dit artikel wordt met geen woord over de medewerkers gesproken, behalve dan dat je erboven moet staan. Het zou goed zijn, een voorbeeld te nemen aan collega'die beseffen dat medewerkers het kostbaarste goed zijn. Er blijkt daar in Maastricht op dit moment nogal veel personeelsverloop te zijn, logisch misschien? Beste Daniëlle. Wanneer je niet wilt accepteren dat je er als gastvrouw bent om de gasten te verwennen. Wanneer dat verwennen niet vanzelfsprekend is. Wanneer je geen hoge pet op hebt van je gasten en je medewerkers. Wanneer je eigenlijk van niemand een hoge pet op hebt en van niemand houdt, behalve dan misschien van de Michelin-inspecteur. Kortom wanneer je er alleen maar bent ter meerdere glorie van jezelf. Kies dan alsjeblief een ander vak. Doe dat snel, want jij en je ex zijn bepaald geen zegen voor een ambacht dat nederigheid en gastvrijheid als hoofdkenmerken heeft. Het wordt tijd dat je weer met beide voetjes op de grond komt. Waarschijnlijk zal dat moeilijk zijn. Bedenk dat er in Brussel zit iemand die dat in twee tellen voor elkaar krijgt.
«

15-2-2007 @ 16:58