Winter 2002/2003

De dag voor mijn veertigste verjaardag werd ik door Norbert verzocht mijn koffer te pakken om te vertrekken naar een voor mij onbekende bestemming. De rit duurde lang en bij elke afrit werden de mogelijke bestemmingen summierder. Eindelijk aangekomen vervaagden de lange afstand en de gietende regen als sneeuw voor de zon. Een kasteel zoals kinderen het tekenen met schitterende kamers, zalen, tuinen en vijvers. Een sprookje maar dan in 'echt. Dat er van zo'mooie omgeving een hotel-restaurant kon worden gemaakt is op zich geen verdienste, eerder een kwestie van geld. Wat wèl een verdienste is, zijn de mensen die er voor je zorgen. Vanaf het moment van binnenkomen voelde ik me welkom want alles en iedereen, van de receptioniste tot de direkteur, iedereen stond in het teken van oprecht gastheerschap. Wat mij het meeste bijbleef is toch wel het restaurant. Iedereen was er smetteloos gekleed, de maître/sommelier in rok, de andere medewerkers klassiek volgens hun rang. Alles verliep zoals ik me dat van restaurants in de jaren vijftig voorstel. Rustig, correct en met uitermate veel aandacht voor de gasten. Het enige verschil was de meer ongedwongen sfeer. Het betreffende restaurant bestaat uit verschillende kamers welke verbonden zijn met deuren die op elk moment gesloten kunnen worden. Een groepje van tien dat apart wil zitten maar toch contact wilde met het à la carte restaurant, krijgt een zaaltje met open deuren.Genoeg om er bij te horen en toch niet storend als er iemand een speech houdt. Enkele uitbundige kinderen die door de lobby rennen? De deur gaat discreet dicht. De moeilijke positie van de gastheren en -vrouwen op dat moment is op geen enkele manier te merken. Het serveren van de gerechten was op zich al een beleving. De jongens of meisjes kwamen binnen met grote zilveren schalen. Hun collega'zetten de borden in en vertelden in detail wat er geserveerd werd. Bij de volgende gerechten waren de rollen omgedraaid. Vragen van de gasten over ingrediënten of bereidingen werden door iedereen zonder aarzelen beantwoord. Met de minuut werd de vraag 'e doen ze het?'rangender. Toen ik het achteraf aan de direkteur vroeg, was zijn antwoord simpeler dan verwacht. De personeelsselectie is streng maar zelfs bij twijfel wordt men niet geweigerd. Alle medewerkers, inclusief de keukenbrigade, werken zowel in het trotse à la carte restaurant als in de banketing. Rollen worden regelmatig omgedraaid opdat iedereen het werk van de ander beseft. Op die manier leert iedereen alle facetten van het bedrijf kennen en kan iedereen ook op elk moment op elke plaats inspringen als dat nodig mocht zijn. Zaal en keuken staan in nauw contact met elkaar. Het mag niet gebeuren dat er dingen van elkaar niet geweten zijn. Als de chef beslist heeft om een detail aan een gerecht te veranderen, dan is de bediening daarvan op de hoogte. Als de sommelier moeilijkheden heeft met de wijnkeuze van de gast, wordt het gerecht direkt aangepast. Zo kan ik nog wel even doorgaan. En dan te bedenken dat de gemiddelde leeftijd van keuken- en zaalbrigade misschien niet hoger dan 25 was. Op de een of andere manier was ik me er tijdens dat weekend meer dan ooit bewust van dat gastvrijheid om mensen gaat, niet om dingen. Een kasteel kan nog zo mooi zijn, zonder de juiste mensen is het een berg stenen. In ieder geval werd mijn verjaardag dit jaar onvergetelijk, daar in Duin & Kruidberg, en heb ik er veel van geleerd.
«

15-2-2007 @ 16:57