Zomer 2007

Zoals je elders in deze Saisonnier kunt lezen, zijn we verhuisd en dat heeft heel wat energie gekost. Maar we zijn met z'n allen trots op het resultaat. Maandenlang hebben we lange dagen gemaakt met verbouwen, schilderen en verhuizen. Als je dan 's avonds laat uitgeput bent afgewerkt en je als liefhebbende echtgenote nog iets lekkers op tafel wil brengen, is het een hele opgave om nog te koken. Gelukkig heeft Vlaanderen een wereldnaam als het om goede frieten gaat en dat was dan ook een mooi uitvlucht om de potten in de kast te laten staan. Alle frituren in de buurt heb ik geprobeerd, telkens weer met frisse moed. Helaas waren de teleurstellingen steeds even groot. Waar is de tijd gebleven dat de aardappelen ter plaatse in dikke frieten werden gesneden en na het eerste baksel met een grote schuimspaan nog een tweede keer krokant gebakken werden? Daarna werden ze met veel sjwoeng opgeschud en rijkelijk bestrooid uit het té grote zoutvat.

Het moet gezegd, de Hollandse marketingsystemen hebben op volle toeren gedraaid. De frieten, allemaal van exact dezefde grootte, worden voortaan door Nederlandse fabrikanten aangeleverd, al dan niet in diepvrieszakken. Ze hoeven alleen nog maar even snel te worden opgepiept.

Waar is de tijd gebleven dat de sateekes aan de pen werden geregen waar je zelf bijstond? Of dat de kroketten opengespat geserveerd werden omdat ze authentiek en met een echte salpicon gemaakt waren. Alle kroketten en andere snacks komen voortaan van Mora en consorten, ze staan stijf van de smaakversterkers en ander ongerief. De Vlaamse frituren hangen vol met met dezelfde mmmmm-reclame, behalve dan voor het "huisgemaakte" stoofvlees wat door een Belgische fabriek thuis is gemaakt. Vroeger maakte de frituurmadam op de rand van het pakpapier de rekening, tegenwoordig krijg je een uitgeprint bonnetje waarop zelfs vermeld staat of je al dan niet zout op je frieten hebt gevraagd. Dat bonnetje moet je op voorhand betalen, want met de echte frieten is ook het vertrouwen verdwenen. Standaardfrieten in bakjes. De frietzakken, waar je geen friet uitkreeg zonder vol mayonaise te hangen, zijn volledig verdwenen. Wat daar de oorzaak van is, weet ik niet, maar ik vermoed dat er teveel frieten in pasten. Hollandse meneren die bakjes verkopen, hebben hiervoor rekensommetjes bedacht en de frietmadam daarmee geconfronteerd.

Samen met de puntzakken is een typische Belgische traditie volledig verdwenen. Vroeger stond op elk dorpsplein en nabij elke kerk een fritkot. De meesten daarvan zijn weggesleept omdat ze niet meer in het moderne straatbeeld pasten. Ze staan nu netjes tussen de huizen, alle met dezelfde inrichting en met dezelfde futuristische infrastructuur. De schuimspaan heeft plaats gemaakt voor een handvat waarin geen frietje teveel past. Het is zo zonde dat een land een internationaal geroemde cultuur geruisloos laat verdwijnen. Ik ben ervan overtuigd dat er nog frietuurmadammen en -meneren moeten bestaan die het wel goed met ons voorhebben, mijn zoektocht zet ik dus verder. Als iemand mij hiermee kan helpen, graag.

28-8-2007 @ 15:28