Herfst 2002

Heel veel respect heb ik voor Belgische en Nederlandse restaurateurs. Dat elke dag opnieuw keihard werken om het de gasten naar hun zin te maken. Als je het gastheerschap wat in België en Nederland nodig is met dat in bijvoorbeeld Frankrijk, Spanje of Italië vergelijkt, lijkt het mij dat het beroepsleven in die landen makkelijker is. Niet alleen in de "gewone" maar ook in de topzaken is de gast daar met minder tevreden dan bij ons. Elk seizoen weer nieuwe menu'verzinnen, jaar in jaar uit. Het kan goed gebeuren dat je bij onze verre buren in de zomer identiek hetzelfde op de menukaart vindt dan vorig jaar in de zomer. Een fles wijn wordt bij ons netjes gepresenteerd, voorgeproefd, ingeschonken en bijgeschonken. In het zuiden wordt de fles midden op tafel gezet, de rest doe je als gast zelf. Ook het interieur is bij ons veel verzorgder. Verse dure boeketten, de aankleding aangepast aan de nieuwste trends, zilveren bestek, kristal, dure borden enz. In het zuiden staat een bloem uit de tuin op tafel, het behang van vroeger hangt er nog steeds en als je goed kijkt zie je op de borden dat er ooit een zilveren randje heeft opgezeten. De gastvrouw kan het er zich veroorloven om onopgemaakt en op afgetrapte schoenen rond te slefferen terwijl hier de gastvrouw er tot in de puntjes moet uitzien. Ook in de keuken kan men zich hier geen onvolmaaktheden permitteren. De stukjes vis zijn op alle borden even groot (anders worden de buren jaloers) en de saus blinkt als een spiegel. Het zou niet de eerste keer zijn dat er in het zuiden een beestje in mijn bord rondkruipt. Het grote verschil in tevredenheid bij gasten in de verschillende landen is volgens mij dat men in het zuiden gaat eten om te eten en dat de gezelligheid door de gasten graag zelf wordt gemaakt. Bij ons gaat men uit eten om de gezelligheid en moet die voor het grootste gedeelte van het restaurant komen. Het gekke is dat als wij vakantievierende noorderlingen in het zuiden een restaurant bezoeken, we automatisch zelf de wijn inschenken. We kijken dan vertederd naar de verlepte bloemen en zijn blij dat de gerechten van vorig jaar nog steeds op de kaart staan. Maar als we weer thuis zijn... Een perfect gemaakt gerecht van een chef van hier, geserveerd en bediend op zuiderse manier, zouden we hier niet accepteren. Het restaurant zou als slecht worden aanzien. De bediening, het interieur en de gezelligheid zijn hier van essentieel belang. Hoe vaker een gastheer/gastvrouw aan tafel komt, met kleine dingetjes, hoe beter. Liefst ook nog als extraatje aangeboden. O wee als bij het volgende bezoek dat extraatje vergeten wordt. In de toekomst zal het er niet op beteren. Gasten eisen telkens meer en meer en het is aan onze professionals om die eisen met veel vindingrijkheid in te vullen. Maar dat maakt het tegelijk ook zo spannend. Als je professional bent, zou je niet graag met een amateur willen ruilen...
«

15-2-2007 @ 16:57