Winter 2006/2007

Het gaat financieel goed met de gastronomie. Dat is de enige conclusie die wij kunnen trekken na deelname aan de eerste horecabeurzen van dit seizoen. Enkele jaren achtereen zag je bij de standhouders beteuterde gezichten, nu zie je ze bijna allemaal stralend rondlopen met volle orderboekjes. Er wordt dus stevig geïnvesteerd. Zou het zo zijn dat de mensen plots meer geld verdienen en daardoor meer spenderen aan uit eten gaan? Nee, want met de lonen is weinig veranderd. Of is het omdat iedereen positief denkt over de economie? Ja, dat is het. Er moet maar één economische of politieke bobo zeggen dat de situatie verslechtert en iedereen houdt zijn geld op zak. Maar als diezelfde geleerde zegt dat het beter gaat, begint het geld te rollen. Dat is nu het geval en iedereen profiteert ervan. Helaas wordt het geld niet altijd goed besteed en wordt het gezegde "goedkoop is slechtkoop" nog maar eens bevestigd.

Wanneer je een vakblad openslaat, valt er regelmatig een folder uit. Ditmaal was het een boekje met allerlei horeca-materialen. Omdat we binnenkort gaan verhuizen en onze redactie dan een nieuwe proefkeuken nodig heeft, keek ik het boekje nieuwsgierig in. Na enkele pagina's te hebben doorgebladerd, raakte ik in vertwijfeling. Ofwel moet ik me afvragen of professionals wel serieus worden genomen, ofwel is het zo dat veel professionals geen professional zijn. In het boekje kwam ik onder andere koksjassen tegen voor de prijs van tien euro, vier stuks kopen en de vijfde gratis. Het ging echt niet over wegwerpjassen. Glimmende schoenen voor koks en bediening voor € 37,50. Een 15-delige messenset in koffer voor € 39,50. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik heb medelijden met iemand die zich 's ochtends in een koksjas van een tientje hijst. En met een gastheer die twintig kilometer per dag aflegt in bijna gratis schoeisel. Na tien jaar moet je zijn voeten eens zien. Verder moet ik er niet aan denken dat er koks bestaan die met een fiere messenset van nog geen vier tientjes hun werk doen, want ze zijn zo gevaarlijk als een aap met een scheermesje. Professionals die dagelijks urenlang in touw zijn, hebben recht op proper materiaal. Kleding, schoeisel en messen moeten daarbij van de àllerbeste kwaliteit zijn. Een bergbeklimmer bespaart niet op zijn touw, een piloot niet op zijn zonnebril, een wielrenner niet op zijn fietsbanden, een schrijver niet op zijn pen, een schilder niet op zijn ladder. Dat is een natuurwet.

«

15-2-2007 @ 16:58