Lente 2006

Zeer regelmatig logeren wij in hotels. Soms voor ons plezier, maar meestal omdat we diverse beurzen draaien en veel op reportage zijn. Het zijn enerverende dagen, waarop je naar een beetje rust snakt. In het begin was het nog wel spannend om onderweg te zijn, in de loop der tijd heb ik een grondige hekel gekregen aan de hotellerie. Want het lijkt wel of een nachtje zonder irritaties is uitgesloten. Je staat eerst een kwartier aan de balie, waar de receptionist(e) naar een scherm tuurt. Af en toe knikt die peinzend het hoofd, dus moet je je naam drie keer spellen. Vervolgens, wanneer je met je koffers op de vierde etage bent aangekomen, werkt het magneetkaartje niet. Dat gebeurt in meer dan de helft van de gevallen. Je wilt je bagage niet onbewaakt laten, dus zeul je je spullen weer naar beneden, waar men je fronsend aankijkt. "In principe moet het toch lukken", zegt men dan. Ik heb niets met principes te maken, ik wil douchen en slapen. Even meelopen zou de minste vorm van gastheerschap zijn, maar dat gebeurt niet. Ik heb heimwee naar de tijd van de enorme sleutelhanger waaraan en echte sleutel hing. Eenmaal op je kamer stik je van de dorst. Je kunt dan beter een glaasje lauw water uit de kraan nemen, want de inhoud van de minibar is onbetaalbaar. Hoe komen sommige hoteliers erbij om je zeven euro voor een plastic flesje spa te vragen? Volgens mij is dat trouwens dom, bij een bonafide prijs zou de omzet enorm stijgen. Na het drinken moet ik ervoor zorgen dat ik netjes gekleed blijf. Want plotseling kan de deur opengaan omdat iemand zo nodig een nnozel chocolaatje op mijn kussen komt leggen. De routine in vrijwel elk hotel is, dat eerst de deur wordt geopend en vervolgens wordt geklopt. Dat schijnt men zo aan te leren. Ik wil geen chocolaatje, ik wil rust. Vervolgens wil ik mijn laptop installeren, maar dan moet ik eerst een berg folders verplaatsen. En is het ook u al opgevallen? Bij je schrijftafel is bijna nooit een stopcontact te bekennen. Dan heb ik het nog niet gehad over de douche, het bad, het ontbijt, de service en de rekening. Daarover schrijf ik de volgende keer.

Feit is dat ik altijd weer uitzie naar de beurzen van Gent en Maastricht. We slapen met ons team dan in familiehotels, waar de mensen nog mensen zijn, de sleutels nog sleutels. En waar de ontbijtkoffie niet gevriesdroogd is. Tot de volgende keer dus.

15-2-2007 @ 16:58