Herfst 2005

Ik ben een bevoorrecht mens omdat mijn ouders, grootouders en andere familieleden me als kind overvloedig confronteerden met allerlei eetbare produkten op een zeer positieve manier. Zo was het de gewoonte om elke zondag drie auto's vol te stouwen met tafeltjes, stoeltjes, parasols, paraplu's en allelei lekkers om voor dag en dauw naar het eiland Tholen te rijden. Daar aangekomen gingen de mannen pieren steken bij eb of krabben vangen bij vloed. De vrouwen gingen aan de slag met het smeren van broodjes en het uitdelen van zelfgemaakte tomatensoep met bollekes. Op het moment dat het tij goed was, deden de mannen hun waterdichte pakken aan en liepen kilometers (zo ver leek het toen althans) ver het water tegemoet om te vissen. Ondertussen hielden de vrouwen en de kleintjes zich bezig met het rapen van kreukels, oesters en andere schaaldieren waarvan ik toen de namen nog niet kende. Als het zonnetje scheen, lagen we in het gras en als de regen striemde, zaten we soms urenlang in de auto en luisterden we naar de radio. Ik genoot van elk moment en deed spelenderwijs ervaringen op die ik nooit zal vergeten. Soms kwamen de mannen terug met leefnetten vol vis. Weer thuis gekomen, ging het feestje door, want dan werden de krabben en de kreukels gekookt, de vissen panklaar gemaakt en de schelpdieren geopend. Met de nodige flessen wijn werd alles opgesmuld.

Mijn grootvader hield voor zijn plezier (en als extra voedingsreserve) duiven en schapen, iets waar ik heel nieuwsgierig naar was. Elke ochtend de duiven eten geven, ’s zaterdags naar de radio luisteren om te weten hoe laat de wedstrijdduiven in Quivrain waren gelost en ze op het hok lokken met een potje maïs. Maar ze ook op peuzelen als ze geen prijzen meer wonnen. Of erbij zijn als er lammetjes werden geboren of een dier geslacht en versneden werd om in te vriezen. Op de boerderij van een nicht hielpen we de aardappelen en uien binnenhalen. Nooit zal ik de geur vergeten van een schuur vol verse uien. Het was destijds de normaalste zaak van de wereld om familiaal bezig te zijn. Dat we niet in armoede leefden, bewijst het feit dat we met onze ouders en/of grootouders regelmatig op restaurantbezoek gingen, van simpel tot heel chique. Spelenderwijs werd ons een aantal etiquetteregels bijgebracht, zodat we ons wisten te gedragen. Bestek van buiten naar binnen, servet altijd op schoot houden, geen ellebogen op tafel en eerst proeven voordat je beweert dat je iets niet lust. Als kind kom je zo in aanraking met produkten en gewoontes die je als zelfsprekend ervaart, waardoor je voor de rest van je leven openstaat voor nieuwe ervaringen.

Volgens mij komt dat in onze tegenwoordige cultuur nog zelden voor. Ouders zijn druk bezig met carrière maken, sociale contacten onderhouden en goede echtgenoten zijn. Hun schuldgevoel jegens de kinderen wordt afgekocht met kadootjes. De kleintjes raken verslaafd aan gewelddadige computerspelletjes en chatten, zodat ze volledig buiten de realiteit staan. Ze worden bestookt met reclamespotjes over zogenaamde gezonde produkten die uiteindelijk hun afweersysteem ondermijnen. Vandaar dat allergie in de mode is gekomen. Gastronomie staat voor hen gelijk met McDonalds, Quick en Pizza Hut, daar staat namelijk het woord "restaurant" op de deur. Wanneer deze kinderen eenmaal groot zijn geworden, weten ze met gastronomie niet om te gaan en lusten ze niets. Het enige dat hun smaakpapillen dan kennen, is de combinatie van zoet en zuur. De meesterkoks van België zijn vijf jaar geleden met een mooie formule begonnen om hier iets aan te doen. Jongeren tussen 18 en 23 jaar kunnen voor 30 euro genieten in een topzaak. Aperitief, amuses hoofd- en nagerecht, wijnen en water, alles inclusief. Deze aktie wordt, in samenwerking met een aantal sponsors elk jaar gedurende één week georganiseerd in de maand september. De jongeren zien dat wel zitten, want er bestaan zelfs wachtlijsten. Ook de chefs en gastheren zijn enthousiast, ze krijgen de kans om jongeren als doelgroep te ontdekken. De bedenkers van dit initiatief krijgen van mij een compliment.

15-2-2007 @ 16:58